خدا را مىتوان به زور و غلبه گرفت و دين خدا و دينداران را باعث ملال و دلگيرى شمرد . و حسن بن على عليهما السلام مخالف با برده گرفتن مردم بود ، در حالى كه خداوند از جانب خود ، در رها ساختن اموال از دست به دست شدن ( گروهى خاص ) و دين را از مكر و دغل و بندگان خود را از خدمتكارى و سرپرستى ديگران برى كرده است ، وى به اين مطلب آگاه و معتقد بود و ايمان داشت و پرهيزگار بود ، مىديد كه نيكوكار در دست تبهكار سركوب است و نيكان در دست تبهكاران گرفتار و مغلوبند ! و هميارى و كمك به تبهكار بر گناه و تجاوزگرى منع شده ، بلكه مأمور بر ضد و مخالفت و رودررويى با اوست . از سفيان ثورى دربارهء تجاوزگرى و ستم پرسيدند ؟ او در جواب گفت : تجاوز و ستم آن است كه زكات مردم فقير را به حيره بفرستند و با وجود مردم نيازمند آنجا بين مردم حيره به نسبت تقسيم كنند ، و من به خدا سوگند صادقانه مىخورم كه پاسدارى سفيان و معاويةبن مرّه و مالك بن معول و خيثمةبن عبدالرّحمان از يك قطعه چوب « 1 » زيدبن على بن حسين بن على بن ابىطالب عليهم السلام در بيرون شهر كوفه به دستور هشام بن عبدالملك از جمله ستمهايى است كه خداى عزّوجلّ آن را منع كرده است . و براستى كسانى را كه در مورد پاسدارى از قطعه چوب زيد - رضوان اللَّه‌تعالى عليه - نام برديم ، همين عمل آنها باعث فرستادن زكات مردم نيازمند به حيره شد !

--> ( 1 ) - ظاهراً منظور چوبهء دار زيدشهيد بود كه پيكر او را دم دروازه بر آن دار زدند ! - م .